Bir prototip bir ürün değildir.

Bir prototip çalıştığında odadaki herkes aynı şeyi düşünür: zor kısım bitti. Genellikle tam tersidir. Prototip, ürünün fiziksel olarak mümkün olduğunu gösterir. Üretilebilir olduğunu göstermez.

Aradaki fark teknik bir ayrıntı değil. Sermaye, takvim ve çoğu zaman şirketin kendisi bu farkta kaybedilir.

Prototip tek seferliktir. Ürün, tekrardır.

Bir numune üretilirken en iyi operatör, en iyi malzeme, en uygun sıcaklık ve sınırsız zaman kullanılır. Ölçüm yapılır, gerekirse tekrar denenir. Sonuç doğrudur çünkü koşullar seçilmiştir.

Seri üretimde koşullar seçilmez. Vardiya değişir, malzeme lotu değişir, takım aşınır, ortam ısınır. Ürün aynı kalmak zorundadır. Prototipte tolere edilen her sapma, üretimde hurda, duruş veya teslim gecikmesi olarak geri döner.

Bir şeyi bir kez çalıştırmak mühendisliktir. Onu tekrarlanabilir ve ekonomik biçimde üretmek sanayileştirmedir.

Prototipler neden ölçekte başarısız olur?

• Kritik ölçüler ayrıştırılmamıştır. Çizimdeki her tolerans eşit görünür; oysa ürünün performansını birkaç ölçü belirler, maliyetin büyük kısmını da onlar üretir.
• Üretim yöntemi tasarımdan sonra seçilmiştir. Geometri, seçilecek yöntemi bilmeden kurgulanmışsa, yöntem her seferinde geometriyi zorlar.
• Ölçüm stratejisi yoktur. Ölçemediğiniz bir toleransı üretemezsiniz; yalnızca ürettiğinizi umarsınız.
• Malzeme tek bir lot üzerinden doğrulanmıştır. Tedarik gerçeğe döndüğünde proses penceresi daralır.
• İnsan hesaba katılmamıştır. Prosesi yalnızca onu geliştiren kişi çalıştırabiliyorsa, sistem kurulmamıştır.

Doğru sıra

Sanayileştirme, prototipten sonra başlayan bir faz değildir. Prototipin içine yazılır. Numune üretilirken sorulması gereken soru “çalışıyor mu” değil, “bu yöntemle ayda bin adet üretirsem ne kırılır” sorusudur.

Bu soru erken sorulduğunda cevabı bir mühendislik kararıdır. Geç sorulduğunda cevabı bir yatırım kararıdır ve çok daha pahalıdır.